przepaść

co gorsza

płatki śniegu niewiele wyjaśniają

czy to ty czy twój kraj

żeś tak inny

kolor w mozaice nieprzeciętnej

i ja nie wiem

jak czytać z twoich oczu

a swoimi

już pisać listów w przestrzeń

nie umiem

w mej głowie języki się kłócą

ojczysty siedzi w kącie zagubiony

gdzież jest poezja? pytam

a on milczy uparcie

smutno mi

lecz zza ściany już słychać muzykę

i śmiechy echem od świata odbite

lepimy własną kulę

z kawałków ziemi

w kieszeniach przywiezionych

jeśli przeoczę ten moment

braknie miejsca…

Joensuu, 30.01.2006